Voor wie niet van hier is, lijkt alles misschien precies hetzelfde, een herhaling van dezelfde woorden en zinnen zonder einde. Hoe houden ze het vol? Zou het zijn omdat ze in een soort extase komen? In het zuiden van Brazilië en in de staat Mato Grosso do Sul, zingen en dansen de Guarani-indianen soms uren en soms zelfs dagen achter elkaar door.

Het zingen in de eigen taal geeft de Guarani lichamelijke en geestelijke kracht en dat ondersteunt het contact met de goden. Zonder te dansen en te zingen, zou het leven van de Guarani in deze wereld in gevaar zijn. Zoals de goden hun instrumenten bespelen om het Land te laten bestaan, zo moeten ook de de menselijke wezens dit doen. Allen maken deel uit van hetzelfde orkest.

Het eerste heilige lied werd gezongen door de godin Ñande Jarí (onze grootmoeder) van de Guarani. Met dit lied voorkwam zij de ondergang van de Aarde, omdat Ñande Ramõi Jusu Papa (Onze Grote Eeuwige Grootvader), die het Land geschapen had, bijna zijn eigen creatie vernietigde, vanwege een misverstand om een vrouw. Hij was woedend, omdat hij jaloers was op sommige mannen die het Land bezetten. Maar hij werd tegengehouden door Ñande Jarí die het eerste heilige lied over het Land zong, begeleid door het instrument takuapu: een vrouwelijk instrument, gemaakt van taquara, ongeveer 1,10m, dat tikkend op de grond een dof geluid voortbrengt, en dat het mannelijke instrument mbaraka, een soort rammelaar van cabaça-hout met speciale zaden, begeleid.

Het Guarani-volk is zeer godsdienstig en kent vele godsdienstige activiteiten. Afhankelijk van de situatie en de omstandigheden (een tekort of een teveel aan regen, tijdens de oogst enz.) worden de rituelen dagelijks uitgevoerd, meestal aan het begin van de nacht.De Ñanderu, de godsdienstige leiders, leiden deze rituelen. De Ñanderu beginnen ‘het grote lied’ te zingen, een tekst die niemand mag onderbreken. De gemeenschap herhaalt elke zin, begeleid door de takuapu en mbaraka.

De teksten en met name de instrumenten hebben het doel om de goden te roepen. De goden antwoorden door boodschappers ((tembiguáis kuéra) te sturen, die naar de liederen en het dansen komen kijken en luisteren om daarna terug te keren en te berichten dat de bewoners van het Land blij zijn. Wanneer het bliksemt en dondert tijdens de rituelen, is dit een signaal dat de boodschappers aanwezig zijn.

De manier waarop de Guarani zingen heeft een speciale betekenis. De zware geluiden zijn dichtbij het land, de scherpe hoge geluiden zijn juist ver weg van het land. De meisjes moeten krachtig en hoog zingen, allemaal samen, in een koor, zuiver. Dit stemt het hart tevreden.

Er bestaat een mythe van de Guarani waarin het verschil tussen indianen en niet-indianen wordt verklaard. De heldhaftige schepper gaf de indianen de mbaraka en voor de niet-indianen koos hij kuatia jehairä (papier om te schrijven). Met deze keuzes verklaarde de schepper al het verschil: de wereld van het geluid en de muziek en de wereld van het geschreven woord.


Het Land zonder kwaad, dat is het goede land, dat is het gouden en perfecte land. Daar komen wij aan met een vlucht Daar dansen we ook.


Lied van de Guarani