Wat hebben de volgende zaken met elkaar te maken? Het boek dat door de auteur Jose de Alencar in 1857 werd geschreven, een opera gecomponeerd door componist Carlos Gomes in 1870, de intellectuele beweging die de complete moderne kunst in de jaren ‘20 beïnvloedde, het Braziliaanse kunstwerk dat de grootste waarde op de internationale markt bereikte, namelijk anderhalf miljoen dollar, in 1928 door Tarsila do Amaral geschilderd, een theatrale heilige mis samengesteld door de zanger Milton Nacimento en Bisschop Dom Peter Casaldáliga, het voetbalteam dat in 1979 Braziliaans kampioen werd, en de film van de regisseur Rolland Joffe winnaar van de belangrijkste prijs, De Gouden Palm, op het Filmfestival van Cannes in 1986?

De roman ‘Guarani’, de opera ‘Guarani’, het culturele manifest ‘Antropofágico’, het schilderij ‘Abapuru’, de ‘Heilige mis voor een Land zonder Kwaad’, het voetbalteam ‘Guarani’ uit Campinas en de film ‘The Mission’ zijn allemaal gecreëerd door inspiratie van Een Groot Volk dat een essentiële band heeft met gebieden op ons continent. Een volk dat strijdt om dit land sinds tijden die ons geheugen zich niet eens kan herinneren, het volk van de Guarani-indianen.

Radio en TV, frisdranken, supermarkten, hotels, melk, koffie, restaurants, suiker, schoonmaakmiddelen... naast inspiratie voor de kunst en de sport, heeft de markt nog oneindig veel producten op de markt gebracht met de naam van het Guarani-volk of woorden uit de taal van de Guarani. Op vele plekken is het mogelijk om namen te vinden die verwijzen naar dit volk: grote waterbasins, meren, steden, wijken, straten, stranden, rivieren, bergen, dieren...

Nochtans, hoewel zo aanwezig in ons dagelijkse leven, het Guarani-volk blijft voor velen praktisch onzichtbaar, vooral voor de ogen van hen die het volk het liefst uit de geschiedenis willen ruimen.

Eeuwenlang was de Braziliaanse maatschappij niet in staat om de heilige stem van de priesters van de Guarani te horen, ook niet toen deze stem een schreeuw om hulp liet horen tegen de volkerenmoord die gaande was. Eeuwenlang negeert de Braziliaanse maatschappij al het licht van de glimlach van de vrouwen en de kinderen van de Guarani-indianen.

Misschien schrapt, door schaamte en schuld, de Braziliaanse maatschappij al eeuwenlang de mooie pagina’s van weerstand uit het geheugen, geschreven door de moedige strijders van Guarani. Het weinige dat in het nieuws verschijnt, is nieuws over hun lijdensweg: dat bijna al hun inheemse gebieden bezet is door anderen, dat hun kinderen een gebrek aan eten hebben, dat ze slachtoffers zijn moorden gepleegd door hun vijanden, dat de Braziliaanse Staat zelfs het minimum aan rechten, vastgelegd in de Federale Grondwet en Internationale Overeenkomsten, en belangrijk voor hun overleving, compleet negeert.